شهریور ۲۶ ۱۳۹۸ 0دیدگاه
لاستيك- رواداري - استاندارد ملی 15113-1

پلاستيك ها – تعيين رفتار سوختن توسط شاخص اكسيژن -قسمت ۱: الزامات عمومي – استاندارد ملی ۱-۱۵۱۱۳

استاندارد ملی 1-15113
سال تصویب: 1397
رشته: کمیته ملی صنایع پلیمر
موضوع:پلاستيك­ ها – تعيين رفتار سوختن توسط شاخص اكسيژن -قسمت 1: الزامات عمومي

 

مقدمه

 آزمون شاخص اکسیژن(OI) در دمای محیط نخستین بار توسط فنیمور و مارتین در سال ۱۹۶۶ ارائه شد. نخستین بار این روش در استاندارد ASTMD2863 به کار گرفته شد که از آن زمان تاکنون در گستره وسیعی از استانداردهای ملی و بین‌المللی منتشر شده است. این روش به عنوانISO4589 در سال ۱۹۸۴ منتشر شده و در حال حاضر با نام استاندارد ISO4589-2 تجدید نظر شده است. آزمون شاخص اکسیژن در دماهای بالا در قسمت ۳ این مجموعه استاندار بیان می‌شود.

هدف و دامنه کاربرد

هدف از تدوین این استاندارد، تعیین الزامات عمومی برای آزمون شاخص اکسیژن است. الزامات در استانداردهایISO 4589-3 و ISO4589-2 به شرح زیر بیان شده است:

استاندارد ISO4589-2 روشی را برای تعیین حداقل کسر حجمی اکسیژن در مخلوط اکسیژن و نیتروژن در دمای 23 درجه سانتی گراد بیان می کند که تنها منجر به احتراق یک ماده تحت شرایط آزمون مشخصی می شود.

این استاندارد برای موارد زیر کاربرد دارد:

کنترل کیفیت مواد، به ویژه بررسی پیوست‌های بازدارنده های شعله در مواد تحت آزمون و تحقیق و توسعه.

  -برگه اطلاعات ایمنی مواد.

-سوختن مواد تحت شرایط آزمایشگاهی کنترل شده به وسیله یک اندازه گیری با حساسیت بالا.

این استاندارد برای موارد زیر کاربرد ندارد:

– ارزیابی رفتار سوختن در عایق سازی و تنظیم قواعد و قوانین مرتبط با کنترل ایمنی و حفاظت از مصرف کننده.

 

mohsen-momayez

Write a Reply or Comment